Sunday, August 31, 2014

Phra Suthin

Phra Suthin terkenal dalam sejarah agama Buddha kerana beliau merupakan penyebab Buddha
mengeluarkan hukum "Parachik" kepada bhikkhu yang meniduri perempuan. (Parachik bermakna kalah atau tewas oleh itu tidak dibenarkan menjadi bhikkhu lagi).

Suthin merupakan anak kepada orang kaya. Setelah mendengar dhamma daripada Buddha, beliau tertarik untuk menjadi bhikkhu. Beliau meminta izin kepada ibu bapa tetapi ibu bapa tidak membenarkan kerana Suthin adalah anak tunggal. Ibu bapa mahu mewariskan segala kekayaan kepada Suthin. Sekiranya tiada pewaris, harta akan dirampas oleh kerajaan (raja).

Suthin kecewa apabila tidak dibenarkan menjadi bhikkhu. Dia duduk di ruang tamu tanpa makan dan minum selama 7 hari. Ibu bapanya merayu supaya dia melupakan niatnya mahu menjadi bhikkhu kerana mereka tidak mahu Suthin, anak kesayangan hidup kesusahan sebagai bhikkhu. Dia dibesarkan dalam keluarga kaya, dilayan seperti seorang putera raja sejak kecil hingga besar. Sekiranya Suthin menjadi bhikkhu, kehidupannya pasti susah. Ibu bapa tidak sampai hati melihat anak mereka susah.

Walaupun dipujuk oleh ibu bapa supaya makan dan minum, dia tetap tidak mahu. Masuk hari ke-7, kawan-kawan Suthin datang ke rumahnya. Mereka memujuk Suthin supaya membatalkan niat mahu menjadi bhikkhu tetapi Suthin tidak mahu kerana hatinya sudah terpikat dengan dhamma. Dia rela mati tanpa makan daripada membatalkan niatnya sucinya.

Kawan-kawan Suthin memberitahu ibu bapa Suthin supaya mengizikan Suthin menjadi bhikkhu daripada membiarkan dia mati kebuluran. Jikalau suthin menjadi bhikkhu, ibu bapa masih dapat menatap wajahnya lagi. Sebaliknya, jikalau suthin mati, mereka akan kehilangan anak kesayangan selamanya. Seandainya Suthin berasa bosan menjadi bhikkhu, dia pasti akan pulang ke pangkuan keluarga. Akhirnya, ibu bapa pun mengizinkan Suthin menjadi bhikkhu.

Suthin begitu rajin mendalami dhamma. Dia gigih mengamalkan dhamma vinai. Namun, ibu bapanya masih mahu pewaris harta. Mereka memohon Suthin memberi baka atau keturunan (zuriat) kepada bekas isterinya supaya kakayaan boleh diwariskan kepadanya. Setelah dipujuk dan dirayu kedua-dua ibu bapa, Phra Suthin bersetuju dengan berat hati. Dia membawa bekas isterinya ke dalam hutan dan memberi zuriat kepadanya.

Phra Suthin begitu kesal dengan perbuatannya. Dia rasa bersalah kerana tidak dapat menjaga kesucian Brahma-Cariya. Dia kurang makan dan tidur hingga menjadi kurus. Kawan-kawan bhikkhu bertanya keadaannya, kenapa begitu kurus. Dia menceritakan segalanya. Kawan-kawan bhikkhu mengkhabarkan perkara itu kepada Buddha.

Buddha memanggil Phra Suthin datang menghadap, menyiasat dan menegurnya kerana tidak menjaga kesucian Brahma-Cariya. Phra Suthin melahirkan kekesalannya.

Supaya kes Phra Suthin tidak berulang, Buddha mengeluarkan hukum "Parachik" (Parajika) melarang bhikkhu meniduri perempuan.

Setelah lahir, anak Phra Suthin diberikan nama Pichakak (baka/keturunan). Apabila besar, Pichakak dan ibunya menjadi bhikkhu dan bhikkhuni dan kedua-duanya berjaya menjadi Arahatta.

(Phra Suthin tidak Parachik sebab dia berbuat salah sebelum ada hukuman Parachik. Saya juga tidak pasti sama ada beliau la sikkha (keluar dari bhikkhu) atau tidak kerana Sutta yang mengisahkannya tidak menyebut perkara itu.)

Saturday, August 30, 2014

Mendalami Dhamma Mesti Disertai Amalan

Mendalami agama Buddha tidak seperti mempelajari ilmu lain. Mendalami dhamma Buddha mesti seiring dengan amalan Samadhi-Vipassana barulah kita mudah memahaminya. Duduk Samadhi-Vipassana di rumah pun tidak mengapa, asalkan kita dapat merasai kesakitan, kepenatan dan kesusahan masa duduk. Keadaan ini membolehkan kita mengenali "Rupa-Nama" yang membentuk diri kita yang dikatakan Anicca, Dukkha dan Anatta. Vipassana pula membolehkan kita membezakan teknik menggunakan fikiran dalam keadaan biasa dengan keadaan yang tenang yang berbeza sama sekali. Mungkin juga kita akan lebih mudah memahami hukum Karma.

Mendalami ajaran Buddha tidak seperti mempelajari ilmu falsafah. Kita boleh menyangkal falsafah Socrates atau Sidmund Frued sebab falsafah tercipta oleh fikiran biasa sahaja. Ajaran Buddha (Buddha Wajana) terhasil daripada fikiran yang suci melalui Trassaru. Kita tidak boleh menyangkal sesuka hati semata-mata kerana Kalama Sutta memberi kebenaran kepada kita. Kita mesti tahu bahawa keadaan masyarakat Kalama ketika itu jauh berbeza dengan keadaan kita hari ini. Kita sepatutnya bertanya: "Kenapa Buddha berkata begitu?" Kemudian cuba selidiki kebenarannya. Bukannya menyangkal sesuka hati melalui fikiran/minda yang dipenuhi Kilesa.

Masyarakat Kalama berada dalam keadaan kelam-kabut mahu memilih dhamma yang benar kerana perkampungan mereka merupakan laluan strategik. Setiap tahun puluhan pendeta lalu di situ dan menyampaikan ajaran. Kesemua pendeta mendakwa ajaran mereka benar dan terbaik. Oleh sebab itulah Buddha mengajarkan Kalama Sutta 10 perkara sebagai panduan memilih ajaran yang betul. Sedangkan keadaan kita hari ini tidak sama. Kita sudah ada kitab Tipitaka, ada guru-guru agama (bhikkhu) yang hebat boleh jadikan panduan dan ada tempat-tempat mengamalkan Samadhi-Vipassana. (Jika kita tolak kitab Tipitaka, bermakna kita juga mesti tolak Kalama Sutta kerana Kalama Sutta datang dalam kitab juga).

Saya perhatikan terdapat sesetengah penganut yang suka menyangkal ajaran Buddha semata-mata kerana tidak selari dengan fikirannya. Maklumlah orang sekarang belajar tinggi-tinggi, nama ahli falsafah dunia yang hebat mereka hafal semua. Setakat ajaran Buddha kacang bagi mereka. Sebagai penganut, kita jangan terlalu ambil mudah.

Adakah kita tidak boleh menyangkal? Boleh, sekiranya kita yakin itu bukan ajaran Buddha. Kita boleh menyangkal ajaran tambahan yang meresap ke dalam agama Buddha. Namun, sekiranya ajaran Buddha, terutama yang dikatakan "keluar dari mulut Buddha" (Buddha Wajana) tidak perlu gopoh-gapah menyangkal kerana minda kita mungkin belum cukup tinggi untuk memahaminya. Perkara yang kita tidak boleh terima tidak semestinya salah. Apatah lagi perkara yang tinggi yang berupa Lokuttara Dhamma.

Belajar dari satu tahap ke satu tahap, pasti kita akan mendapat pencerahan, tidak esok pun lusa, tidak lusa pun mungkin pada masa depan. Selagi ada usaha, pencerahan dhamma mampu kita kecapi.

Buddha Bukan Agama Pujuk Rayu!

Buddha: Lihat, Tuan Kamani! Umpama seorang lelaki mencampak seketul batu ke dalam perigi yang dalam. Masyarakat datang berkumpul, kemudian membaca mantra pemujukan dan puji-pujian (สวดวิงวอนสรรเสริญ), menyembah dengan kedua-dua belah tangan sambil berjalan mengelilingi perigi tersebut; mereka memohon ketul batu itu timbul: "Mohon batu timbul ke atas, mohon batu naik ke darat!" Adakah batu itu akan timbul dan naik ke darat kerana bacaan mantra pemujukan dan puji-pujian sambil berjalan mengelilingi perigi oleh masyarakat yang ramai?

Tuan Kamani: Tidak begitu, Tuan Yang Mulia!

Buddha: Lihat, Tuan Kamani! Begitulah kebenarannya. Sesiapa yang membunuh, mencuri, menyalahi hubungan kelamin, bercakap bohong, bercakap kasar, fitnah, tamak, berdendam dan berpandangan salah walaupun masyarakat berkumpul, membaca mantra pemujukan dan puji-pujian, menyembah dengan kedua-dua belah tangan sambil berjalan mengelilingi orang tersebut dengan harapan selepas mati dia akan ke syurga, tetapi hakikatnya selepas mati, orang itu akan ke neraka (abai, dukkhatik, vinibart, narok) kerana perbuatan salahnya itu!

Syurga(kebahagiaan) atau neraka(kesengsaraan) seseorang tidak bergantung pada "bacaan mantra dan pemujaan oleh masyarakat" tetapi bergantung pada perbuatan sendiri.

Keadaan Minda Masa Hampir Mati Itu Penting

Dalam Kusala Karma (pahala) dan Akusala Karma (dosa), Karma yang diingati sewaktu detik mahu mati, Karma itu dipanggil Yatha Sannakamma. 

Yatha Sannakamma akan memberi hasil lebih awal (cepat) walaupun ada Kusala Karma dan Akusala Karma yang lain kerana Yatha Sannakamma itu berada dekat dengan kematian.

Umpama seorang pemuda membuka pintu kandang lembu. Walaupun di dalam kandang itu terdapat lembu yang kuat, lembu yang terlatih, tetapi lembu yang berada di pintu kandang biarpun lemah akan keluar terlebih dahulu.

Di sebuah perkampungan, terdapat seorang lelaki penjaga pintu membawa pancing ke luar rumah sejak pagi. Dia memancing ikan. Hasilnya dibahagi kepada 3 bahagian. 1 bahagian ditukar dengan beras. 1 bahagian ditukar dengan kuih-muih. 1 bahagian lagi dimasak makan. Dia melakukan dosa membunuh ikan (Panatipata) selama 50 tahun. Apabila tua, dia jatuh sakit.

Seorang bhikkhu Maha Thera mendapat tahu keadaan si tua tersebut lalu datang ke rumahnya. Bhikkhu itu berdiri di depan tangga.

Si Isteri: "Maha Thera datang memberi pencerahan!"

Si Tua: "Selama 50 tahun, kita tak pernah pergi ke kediaman beliau, tak pernah buat baik dengan beliau. Tolong mohon beliau beredar pergi!"

Si Isteri: "Mohon pergi memberi pencerahan kepada rumah lain di hadapan sahaja."

Maha Thera: "Bagaimana keadaan kesihatan beliau?"

Si Isteri: "Sangat lemah."

Maha Thera memasuki rumah dan mendekati si tua yang sakit.

Maha Thera: "Mahu terima Sila?"

Si Tua: "Mahu. Tolong berikan Sila."

Maha Thera memberikan Tri Sarana. Si Tua mengucapkannya sehingga "Panca Silani" lidah menjadi kaku dan tidak boleh mengucap apa-apa lagi. Maha Thera pun meninggalkan rumah pesakit.

Setelah mati, Si Tua dilahirkan di syurga Catummaharajika sebagai devata. Beliau teringat kepada Maha Thera lalu datang ke dunia menghadap Maha Thera.

Maha Thera: "Itu siapa yang datang?"

Devata: "Saya. Penjaga pintu."

Maha Thera: "Sekarang Tuan lahir di mana?"

Devata: "Di Syurga Catummaharajika. Jika Maha Thera sempat memberi Sila 5 saya akan dilahikran di tingkat lebih tinggi."

Maha Thera: "Apa boleh buat. Deva Putra sendiri yang tak mampu terima Sila 5 itu."

Devata itu memberi penghormatan kepada Maha Thera, kemudian beredar ke syurga.

Wednesday, August 13, 2014

Karma Buddha Berbeza daripada Karma Brahmana

Penganut agama Buddha hari ini mempunyai pemahaman tentang Karma secara bercelaru kerana terpengaruh dengan Karma Brahmana. Jika kita perhatikan, kisah-kisah Jataka/Chadok yang menceritakan kehidupan Bodhisatta banyak memasukkan Karma Brahmana. Maklumlah masyarakat pada zaman Bodhisatta itu masih mengamalkan kepercayaan Brahmana kerana Buddha belum wujud. Inilah antara punca berlaku kecelaruan.

Brahmana mengajar bahawa perbuatan (Karma) kita hayat ini akan memberi hasil (kita menerima hasil) pada hayat depan atau hayat-hayat akan datang. Siapa buat Karma baik akan terima hasil baik pada hayat akan datang, contohnya pergi syurga atau jika dilahir sebagai manusia akan bahagia, kaya, sihat, mempunyai kedudukan tinggi, ada pangkat dan sebagainya. Siapa buat Karma jahat akan terima hasil tak baik pada hayat akan datang juga, contoh pergi neraka, jika dilahir sebagai manusia akan susah, miskin, mempunyai kedudukan rendah dan sebagainya.

Manakala Karma dalam agama Buddha ialah Karma adalah perbuatan secara sengaja (sengaja itu Kilesa, Lobha, Dosa dan Moha) yang sedar bahawa ini adalah Karma dan setiap Karma mempunyai hasil. Minda (citta) dapat merasa setiap perbuatan baik atau perbuatan jahat. Apabila membuat Karma baik, minda/hati dapat merasa bahawa itu perkara baik, kemudian lahirlah kepuasan, kebanggaan dan kebahagiaan daripada perbuatan baik itu (mewujudkan Kusala Citta). Apabila membuat Karma jahat minda dapat merasa bahawa itu perkara jahat, kemudian lahirlah kesengsaraan hati, kepanasan hati, atau rasa kecewa (mewujudkan Akusala Citta).

Buddha tidak pernah menyuruh penganut membuat baik, kemudian pergi menunggu hasilnya di tempat lain selepas mati. Tidak mungkin setelah berjaya melepaskan diri daripada Vatta Samsara tetapi Buddha masih mengajar orang lain supaya terus terperangkap di dalam Vatta Samsara selama-lamanya.

Contoh, kita telah berusaha keras hingga berjaya keluar daripada rumah yang sedang terbakar. Kemudian kita menyuruh orang lain terus berada di dalam rumah itu hingga mati. Ini bukan metta karuna tetapi mahu menyeksa orang hingga mati.

Buddha mengajar penganut buat baik sekarang ini (hayat ini) untuk menikmati hasilnya sekarang ini (hayat ini) juga. Oleh sebab itulah ramai penganut menjadi Arahatta, Anagami, Sakadagami, Sodaban atau ubasok dan ubasika yang baik. Sesiapa yang tidak berjaya, terpulang kepada Karma masing-masing. Walau apa pun Buddha sama sekali tidak mengajar penganut agar terus kekal di Vatta Samsara (neraka, dunia dan syurga adalah Vatta Samsara).

Monday, August 11, 2014

Anicca

Selepas bhikkhu Sangha habis membaca Adhidhamma, mereka akan baca "Anicca". Orang Siam panggil "Anicca mati". Hakikatnya Anicca untuk orang hidup dengar agar mereka dapat menghayati maksud "Sangkhara". Adakah kita faham? (Di bawah saya terjemahkan sedikit maksudnya).


"Anicca vatasankhara, Uppatavayadhammino, Uppacchitva nirucchanti, Tesang vupasamo sukho."

Anicca vatasankhara = Segala yang terbentuk tidak kekal abadi.

Uppatavayadhammino = Wujud dan lenyap adalah perkara biasa.

Uppacchitva nirucchanti = Setelah wujud, kemudian akan lenyap.

Tesang Vupasamo sukho = Berjaya melenyapkan Sangkhara adalah kebahagiaan.


Nak lenyapkan Sankhara mesti tahu dulu maksudnya dengan jelas.


Sangkhara (1) Semua kelompok dalam Khandha 5 sebab berupa gabungan pelbagai elemen atau wujud kerana hetu-paccaya, termasuk Rupa-Dhamma dan Nama-Dhamma. (2) Keadaan yang mempengaruhi fikiran iaitu fikiran positif dan negatif; keadaan yang mempengaruhi hati iaitu baik atau jahat. Sankhara ini sama dengan Sankhara dalam Khandha 5. (3) Dunia juga sankhara kerana tempat menggabungkan sankhara. Ini antara maksud Sankhara. Kita menganggap Khandha 5 sebagai diri aku dan milik aku kerana Sankhara mempengaruhi minda. Lawan kepada Sankhara/Sankhata Dhamma ialah Asankhara/Asankhata Dhamma(Nibbana). Sifat Sankhara ialah Anicca, Dukkha dan Anatta. Melenyapkan Sankhara ialah melenyapkan kemelekatan terhadap Khandha 5.

Thursday, August 7, 2014

Minda Lokuttara


Orang bijak pandai berkata, rugilah mereka yang dilahirkan sebagai manusia tetapi tak jumpa dhamma Buddha.

Kita pun berkata, untunglah aku kerana dapat jumpa dhamma Buddha. Jumpa di mana?

Jikalau jumpa ketulan emas, kita mesti bawa pergi jual barulah dikatakan untung. Simpan sahaja untung apa. Begitu juga sekiranya kita jumpa dhamma Buddha, kita mesti amalkan barulah dikatakan untung.

Minda manusia dibahagikan kepada 2 tahap utama iaitu tahap Lokiya dan tahap Lokuttara. Tahap Lokiya ialah tahap yang dimiliki kebanyakan orang. Kita dilahirkan dengan minda tahap Lokiya. Lokiya ialah duniawi. Lokuttara ialah melepasi duniawi.

Minda Lokiya ini ada bertahap-tahap juga, misalnya tahap neraka, tahap petta, tahap asura, tahap manusia, tahap devata@thevada. Kita manusia tapi minda kita belum tentu berada di tahap manusia. Mungkin berada di tahap binatang, petta@pret atau mungkin devata.

Minda Lokiya ini diajarkan di benua India sejak ribuan tahun dahulu. Golongan Brahamana merupakan golongan dominan yang mengajar minda Lokiya ini.

Manakala minda Lokuttara ialah terbahagi kepada 4 tahap utama iaitu Sodapanna@Sodaban, Sakadagami, Anagami dan Arahatta. Inilah minda Lokuttara.

Buddha mendapat Pencerahan Sempurna @ Trassaru, kemudian mengajar dhamma kepada manusia. Buddha mengajar dhamma tahap Lokuttara kerana Baginda mahu manusia mengangkat minda ke tahap Lokuttara. Sekiranya Buddha mahu manusia kekal di Lokiya, Baginda tidak perlu mengajar dhamma kerana dhamma yang diajar oleh golongan Brahmana sudah ada. Buddha tidak perlu membuang masa mengajar benda yang sudah ada.

Dhamma Lokuttara belum ada di India ketika itu. Golongan Brahmana tiada seorang pun yang tahu dhamma Lokuttara. Oleh sebab itulah Buddha mengajar dhamma Lokuttara kepada manusia agar manusia dapat mengangkat minda dari Lokiya ke Lokuttara.

Apakah istimewanya dhamma Lokuttara? Hanya dhamma Lokuttara boleh membawa seseorang mencapai Arahatta dan Nibbana. Sekiranya tidak mencapai Arahatta, seseorang yang mempunyai minda Lokuttara, paling rendah Sodaban, mindanya tidak akan turun ke tahap lebih rendah lagi. Maksudnya Sodaban tidak akan melakukan kejahatan yang melampau hingga membawanya ke neraka. Mindanya akan lebih tinggi dan lebih tinggi hingga mencapai Arahatta. Zon Sodaban ini merupakan zon selamat.

Seandainya kita masih mengamalkan dhamma Lokiya untuk kekal di Lokiya, kita belum layak dipanggil mengamalkan dhamma Buddha. Kita akan dipanggil mengamalkan dhamma Buddha apabila kita mengamalkan dhamma Lokiya untuk mencapai Lokuttara dan kemudian mengamalkan dhamma Lokuttara untuk Nibbana. Inilah baru dikatakan kita telah jumpa dhamma Buddha.

Ilmu Menghapuskan Kesengsaraan

Buddhadasa Bhikkhu mengatakan bahawa agama Buddha ialah "Ilmu Menghapuskan Kesengsaraan". 

Ilmu menghapuskan kesengsaraan yang dijumpai oleh Buddha berbeza daripada sifat "agama" mengikut pemahaman pada zaman tersebut. Ini kerana sifat agama pada zaman tersebut mesti mempunyai ikatan dengan Kuasa Supernatural, misalnya kepercayaan kepada Tuhan atau Phra Phrom". Putera Siddharta pernah menjalani kehidupan bersama kepercayaan begini. Dalam sejarah Buddha, dikisahkan bahawa Baginda telah belajar hingga tamat Kitab Brahmana, pernah mengamalkan Jhana-Samabat dan amalan menyeksa diri seperti Resi. Akhirnya berjaya melepaskan diri daripada kepercayaan bersifat agama apabila menjumpai "kebenaran melalui pengalaman". Inilah asas agama Buddha yang yakin bahawa kebenaran mesti boleh dibuktikan melalui pengalaman. Sedangkan kepercayaan terhadap Tuhan atau Kuasa Supernatural tidak boleh dibuktikan melalui pengalaman. Oleh sebab itulah agama Buddha tidak menjamin bahawa kepercayaan begini sebagai kebenaran.

(Oleh sebab agama Buddha tiada ikatan dengan Kuasa Supernatural inilah menyebabkan ilmuwan Barat mengatakan agama Buddha bukan "religion" tetapi sekadar "philosophy of life".)

Sekiranya kita terima kenyataan bahawa "menjumpai kebenaran" yang kita panggil Trassaru atau Enlightenment oleh Buddha iaitu "menjumpai kebenaran melalui pengalaman" maka kita seharusnya menerima kenyataan bahawa agama Buddha lebih kepada "ilmu" daripada "religion" seperti kepercayaan Barat. Oleh itu, ritual agama tentulah bukan sifat agama Buddha. Jika agama Buddha dianggap "religion" tentulah "religion" yang jauh lebih tinggi dan sempurna daripada "religion" Barat.

Inilah sebabnya Buddhadasa Bhikkhu mengatakan agama Buddha ialah "Ilmu Menghapuskan Kesengsaraan".

Friday, July 11, 2014

บทสวดธัมมจักกัปปวัตนสูตร พร้อมคำแปล

เอวัมเม สุตัง
( ข้าพเจ้า ( คือพระอานนท์เถระ ) ได้ฟังมาแล้วอย่างนี้ )
เอกัง สะมะยัง ภะคะวา
( สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า )
พาราณะสิยัง วิหะระติ อิสิปะตะเน มิคะทาเย ฯ
( เสด็จประทับอยู่ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวันใกล้เมืองพาราณสี )

ตัตระ โข ภะคะวา ปัญจะวัคคิเย ภิกขู อามันเตสิ ฯ
( ในกาลนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเตือนพระปัญญจวัคคีย์อย่างนี้ว่า )
 
เทฺวเม ภิกขะเว อันตา ( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ที่สุด ๒ เหล่าอย่างนี้ )
ปัพพะชิเตนะ นะ เสวิตัพพา ( อันบรรพชิตไม่ควรเสพ )
 
โย จายัง กาเมสุ กามะสุขัลลิกานุโยโค
( คือการประกอบตนให้พัวพันด้วยกาม ในกามทั้งหลายนี้ใด )
โน ( เป็นธรรมอันเลว ) คัมโม ( เป็นเหตุให้ตั้งบ้านเรือน ) โปถุชชะนิโก ( เป็นของคนผู้มีกิเลสหนา )
อะนะริโย ( ไม่ใช่ของคนไปจากข้าศึกคือกิเลส ) อะนัตถะสัญหิโต ( ไม่ประกอบไปด้วยประโยชน์ )
 
โย จายัง อัตตะกิละมะถานุโยโค  ( คือประกอบความเหน็ดเหนื่อยด้วยตน
เหล่านี้ใด )
ทุกโข ( ให้เกิดทุกข์แก่ผู้ประกอบ )
อะนะริโย ( ไม่ใช่ไปจากข้าศึกคือกิเลส )
อะนัตถะสัญหิโต ( ไม่ประกอบไปด้วยประโยชน์ อย่างหนึ่ง )
 
เอเต เต ภิกขะเว อุโภ อันเต อะนะปะคัมมะ มัชฌิมา ปะฏิปะทา
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ข้อปฏิบัติอันเป็นกลาง ไม่เข้าไปใกล้ที่สุดสองอย่างนั่นนั้น )
ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา ( อันตถาคตได้ตรัสรู้แล้วด้วยปัญญาอันยิ่ง )
จักขุกะระณี ญาณะกะระณี ( ทำดวงตา ทำญาณเครื่องรู้ )
อุปะสะมายะ อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ ฯ
( ย่อมเป็นไปเพื่อเข้าไปสงบระงับจากกิเลส เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้ดี เพื่อ ความดับ )
 
กะตะมา จะ สา ภิกขะเว มัชฌิมา ปะฏิปะทา
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อปฏิบัติอันเป็นกลางนั้นเป็นไฉน )
ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา ( ที่ตถาคตได้ตรัสรู้แล้ว ด้วยปัญญาอันยิ่ง )
จักขุกะระณี ญาณะกะระณี ( กระทำดวงตา ทำญาณเครื่องรู้)
อุปะสะมายะ อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ ฯ
( ย่อมเป็นไปเพื่อเข้าไปสงบระงับ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้ดี เพื่อความดับ )
 
อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค 
( ทางมีองค์ ๘ เครื่องไปจากข้าศึก คือกิเลสนี้เอง )
เสยยะถีทัง ( ได้แก่สิ่งเหล่านี้คือ )
สัมมาทิฏฐิ ( ปัญญาอันเห็นชอบ )
สัมมาสังกัปโป ( ความดำริชอบ )
สัมมาวาจา ( วาจาชอบ )
สัมมากัมมันโต ( การงานชอบ )
สัมมาอาชีโว (เลี้ยงชีวิตชอบ )
สัมมาวายาโม ( ความเพียรชอบ )
สัมมาสะติ ( การระลึกชอบ )
สัมมาสะมาธิ ( ความตั้งจิตชอบ )
 
อะยัง โข สา ภิกขะเว มัชฌิมา ปะฏิปะทา ( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อันนี้แลข้อ ปฏิบัติที่เป็นกลางนั้น )
ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา (ที่ตถาคต ได้ตรัสรู้แล้ว ด้วยปัญญาอันยิ่ง )
จักขุกะระณี ญาณะกะระณี ( กระทำดวงตา คือ กระทำญาณเครื่องรู้ )
อุปะสะมายะ อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ ฯ
(ย่อมเป็นไปเพื่อความเข้าไปสงบระงับ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้ดี เพื่อความดับ )
 
อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขัง อะริยะสัจจัง
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แลเป็นตัวทุกข์อย่างแท้จริง คือ )
ชาติปิ ทุกขา ( แม้ความเกิดก็เป็นทุกข์ )
ชะราปิ ทุกขา ( แม้ความแก่ ก็เป็นทุกข์ )
มะระณัมปิ ทุกขัง ( แม้ความตาย ก็เป็นทุกข์ )
โสกะปริเทวะทุกขะโทมะนัสสุกปายาสาปิ ทุกขา
( แม้ความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายใจ ความคับแค้นใจ ก็เป็นทุกข์ )
อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข ( ความประสบพบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์ )
ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข ( ความพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์ )
ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง
( มีความปรารถนาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้น ก็เป็นทุกข์ )
สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา ฯ
( ว่าโดยย่อ อุปาทานขันธ์ทั้ง ๕ เป็นตัวทุกข์ )

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อนี้แลเป็นเหตุให้ทุกข์อย่างแท้จริง คือ )
ยายัง ตัณหา ( ความทะยานอยากนี้ใด )
โปโนพภะวิกา ( ทำให้มีภพอีก )
นันทิราคะสะหะคะตา ( เป็นไปกับความกำหนัด ด้วยอนาจความเพลิดเพลิน )
ตัตระ ตัตราภินันทินี ( เพลินยิ่งในอารมณ์นั้น ๆ )
เสยยะถีทัง ( ได้แก่สิ่งเหล่านี้ คือ )
กามะตัณหา ( ความทะยานอยากในอารมณ์ที่ใคร่ )
ภะวะตัณหา ( ความทะยานอยากในความมีความเป็น )
วิภะวะตัณหา ( ความทะยานอยากในความไม่มี ไม่เป็น )
 
อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อนี้แลเป็นความดับทุกข์ )
โย ตัสสาเยวะ ตัณหายะ อะเสสะวิราคะนิโรโธ
( ความดับโดยสิ้นกำหนัด โดยไม่เหลือแห่งตัณหานั้นนั่นแหละใด )
จาโค ( ความสละตัณหานั้น ) ปะฏินิสสัคโค ( ความวางตัณหานั้น )
มุตติ ( การปล่อยตัณหานั้น ) อะนาละโย ( ความไม่พัวพันแห่งตัณหานั้น )
 
อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แลเป็นข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์อย่างแท้จ้ริง คือ )
อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค ( ทางมีองค์ ๘ เครื่องไปจากข้าศึก คือกิเลส นี้เอง )
เสยยะถีทัง ( ได้แก่ สิ่งเหล่านี้ คือ )
สัมมาทิฏฐิ ( ปัญญาอันเห็นชอบ ) สัมมาสังกัปโป ( ความดำริชอบ )
สัมมาวาจา ( วาจาชอบ ) สัมมากัมมันโต ( การงานชอบ )
สัมมาอาชีโว ( ความเลี้ยงชีวิตชอบ ) สัมมาวายาโม ( ความเพียรชอบ )
สัมมาสะติ ( ความระลึกชอบ ) สัมมาสะมาธิ ( ความตั้งจิตชอบ )

อิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้ว ในกาลก่อนว่า นี่เป็นทุกข์อริยสัจ )
 
ตัง โข ปะนิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจัง ปะริญเญยยันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า ก็ทุกข์อริยสัจนี้นั้นแล ควรกำหนดรู้ )

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจัง ปะริญญาตันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า ก็ทุกข์อริยสัจนี้นั้นแล  เราได้กำหนดรู้แล้ว )
 
อิทัง ทุกขะสุมุทะโย อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า นี่ทุกข์สมุทัยอริยสัจ )
 
ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง ปะหาตัพพันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า นี่ทุกข์สมุทัยอริยสัจนี้แล
ควรละเสีย )
 
ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง ปะนันติ เม ภิกขะเว 
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า นี่ทุกข์สมุทัยอริยสัจนี้แล เราละได้แล้ว )
 
อิทัง ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า นี่ทุกขนิโรจอริยสัจ )
 
ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง สัจฉิกาตัพพันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า นี่ทุกขนิโรจอริยสัจนี้นั้นแล ควรทำให้แจ้ง )

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง สัจฉิกะตันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า นี่ทุกขนิโรจอริยสัจนี้นั้นแล อันเราได้ทำให้แจ้งแล้ว )
 
อิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า  นี่ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจ )
 
ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง ภาเวตัพพันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า  ก็ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจนั้นแล ควรให้เจริญ )

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง ภาวิตันติ เม ภิกขะเว
ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ
จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ ฯ
( ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย จักขุได้เกิดขึ้นแล้ว ญาณได้เกิดขึ้นแล้ว
ปัญญาได้เกิดขึ้นแล้ว วิทยาได้เกิดขึ้นแล้ว แสงสว่างได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ในธรรมทั้งหลายที่เราไม่ได้เคยฟังแล้วในกาลก่อนว่า  ก็ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจนั้นแล อันเราเจริญแล้ว )

ยาวะกีวัญจะ เม ภิกขะเว อิเมสุ จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ
เอวันติปะริวัฏฏัง ทวาทะสาการัง ยะถาภูตัง ญาณะทัสสะนัง นะ สุวิสุทธัง อะโหสิ ฯ
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ปัญญาอันรู้ตามความเป็นจริงอย่างไร ในอริยสัจ ๔ เหล่านี้ของเรา
ซึ่งมีรอบ ๓ มีอาการ ๑๒ อย่างนี้ ยังไม่หมดจดเพียงใดแล้ว )
 
เนวะ ตาวาหัง ภิกขะเว สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพรัหมะเก
สัสสะมะณะพราหมะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ
อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ ปัจจัญญาสิง ฯ
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจะยืนยันตนว่าเป็นผู้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะปัญญาเครื่องตรัสรู้ชอบ
ไม่มีความตรัสรู้อื่นจะยิ่งกว่าในโลก เป็นไปพร้อมด้วยกับเทวดา มาร พรหม ในหมู่สัตว์
ทั้งในสมณพราหมณ์ เทวดา มนุษย์ ไม่ได้เพียงนั้น )

ยะโต จะ โข เม ภิกขะเว อิเมสุ จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ
เอวันติปะริวัฏฏัง ทวาทะสาการัง ยะถาภูตัง ญาณะทัสสะนัง สุวิสุทธัง อะโหสิ ฯ
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อใดแล ปัญญาอันเห็นตามเป็นจริงอย่างไรในอริยสัจ๔ เหล่านี้ของเรา
มีรอบ ๓ มีอาการ ๑๒ อย่างนี้ หมดจดดีแล้ว )
 
อะถาหัง ภิกขะเว สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพรัหมะเก
สัสสะมะณะพราหมะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ
อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ ปัจจัญญาสิง ฯ
( ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อนั้น เราจึงได้ยืนยันตนว่า เป็นผู้ตรัสรู้พร้อมเฉพาะซึ่งปัญญา
เครื่องตรัสรู้ชอบ
ไม่มีความตรัสรู้อื่นจะยิ่งกว่าในโลก เป็นไปกับด้วยกับเทวดา มาร พรหม ในหมู่สัตว์
ทั้งในสมณพราหมณ์ เทพยดา มนุษย์ )
 
ญาณัญจะ ปะนะ เม ทัสสะนัง อุทะปาทิ
( ก็แล ปัญญาอันรู้เห็นได้เกิดขึ้นแก่เราแล้ว )
อะกุปปา เม วิมุตติ อะยะมันติมา ชาติ นัตถิทานิ ปุนัพภะโวติ ฯ
( ว่า การพ้นพิเศษของเราไม่กลับกำเริบ ชาตินี้เป็นที่สุดแล้ว บัดนี้ไม่มีความเกิดอีก )
 
อิทะมะโวจะ ภะคะวา ฯ
( พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสธรรมปริยายนี้แล้ว )
 
อัตตะมะนา ปัญจะวัคคิยา ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุง ฯ
( พระภิกษุปัจจวัคคีย์ก็มีใจยินดีเพลิดเพลินภาษิตของพระผู้มีพระภาคเจ้า )
 
อิมัสมิญจะ ปะนะ เวยยากะระณัสมิง ภัญญะมาเน
( ก็แล เมื่อไวยากรณ์นี้ อันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอยู่ )
 
อายัสมะโต โกณทัญญัสสะ วิระชัง วีตะมะลัง ธัมมะจักขุง อุทะปาทิ
( จักษุในธรรม อันปราศจากธุลี ปราศจากมลทิน ได้เกิดขึ้นแล้ว แก่พระผู้มีอายุโกณทัญญะ )
"ยังกิญจิ สะมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ ฯ"
( ว่า "สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาแล้ว สิ่งนั้นทั้งปวง ก็ต้องดับสลายไปเป็นธรรมดา" )
 
ปะวัตติเต จะ ภะคะวะตา ธัมมะจักเก
( ก็เมื่อธรรมจักรอันพระผู้มีพระภาคเจ้า ให้เป็นไปแล้ว )
 
ภุมมา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง
( เหล่าภูมิเทวดา ก็ส่งเสียงให้บันลือลั่นขึ้นว่า )
 
เอตัมภะคะวะตา พาราณะสิยัง อิสิปะตะเน มิคะทาเย
อะนุตตรัง ธัมมะจักกัง ปะวัตติตัง อัปปะฏิวัตติยัง สะมะเณนะ วา
พราหมะเณนะ วา เทเวนะ วา มาเรนะ วา พรัหมุนา วา เกนะจิ วา โลกัสมินติ ฯ
( ว่า นั่นจักรคือธรรม ไม่มีจักรอื่นสู้ได้
อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้ว ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้เมืองพาราณสี
อันสมณพราหมณ์ เทวดา มาร พรหม และใคร ๆ ในโลกยังให้เป็นไปไม่ได้ ดังนี้ )
 
ภุมมานัง เทวานัง สัททัง สุตวา จาตุมมะหาราชิกา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ
(เทพเจ้าเหล่าชั้นจาตุมหาราช ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าภูมิเทวดาแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น )
 
จาตุมมะหาราชิกานัง เทวานัง สัททัง สุตวา ตาวะติงสา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ
( เทพเจ้าเหล่าชั้นดาวดึงส์ ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นจาตุมหาราชแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น )
 
ตาวะติงสานัง เทวานัง สัททัง สุตวา ยามา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ
( เทพเจ้าเหล่าชั้นยามา ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นดาวดึงส์แล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น )
 
ยามานัง เทวานัง สัททัง สุตวา ตุสิตา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ
( เทพเจ้าเหล่าชั้นดุสิต ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นยามาแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น )
 
ตุสิตานัง เทวานัง สัททัง สุตวา นิมมานะระตี เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ
( เทพเจ้าเหล่าชั้นนิมมานรดี ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นดุสิตแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น )
 
นิมมานะระตีนัง เทวานัง สัททัง สุตวา ปะระนิมมิตะวะสะวัตตี เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง ฯ
( เทพเจ้าเหล่าชั้นปรนิมมิตวสวัตดี ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นนิมมานรดีแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่น )
 
ปะระนิมมิตะวะสะวัตตีนัง เทวานัง สัททัง สุตวา พรัหมะกายิกา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง
( พรหมเจ้าที่เกิดในชั้นพรหม ได้ฟังเสียงของเทพเจ้าเหล่าชั้นปรนิมมิตวสวัตตีแล้ว ก็ยังเสียงให้บันลือลั่นขึ้นว่า )
 
"เอตัมภะคะวะตา พาราณะสิยัง อิสิปะตะเน มิคะทาเย
อะนุตตะรัง ธัมมะจักกัง ปะวัตติตัง อัปปะฏิวัตติยัง สะมะเณนะ วา
พราหมะเณนะ วา เทเวนะ วา มาเรนะ วา พรัหมุนา วา เกนะจิ วา โลกัสมินติ ฯ"
( "นั่นจักรคือธรรม ไม่มีจักรอื่นสู้ได้อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้ว ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้เมืองพาราณสี
อันสมณพราหมณ์ เทวดา มาร พรหม และใคร ๆ ในโลก ไม่สามารถให้เป็นไปได้ดังนี้ ฯ" )
 
อิติหะ เตนะ ขะเณนะ เตนะ มุหุตเตนะ ยาวะ พรัหมะโลกา สัทโท อัพภุคคัจฉิ ฯ
( โดยขณะหนึ่งครู่หนึ่งนั้น เสียงขึ้นไปถึงพรหมโลกด้วยประการฉะนี้ ฯ )
 
อะยัญจะ ทะสะสะหัสสี โลกะธาตุ สังกัมปิ สัมปะกัมปิ สัมปะเวธิ ฯ
( ทั้งหมื่นโลกธาตุ ได้หวั่นไหวสะเทือนสะท้านลั่นไป )
 
อัปปะมาโณ จะ โอฬาโร โอภาโส โลเก ปาตุระโหสิ
( ทั้งแสงสว่างอันใหญ่ยิ่งไม่มีประมาณ ได้ปรากฏแล้วในโลก )
อะติกกัมเมวะ เทวานัง เทวานุภาวัง ฯ
( ล่วงเทวานุภาพของเทวดาทั้งหลายเสียหมด ฯ )
 
อะถะ โข ภะคะวา อุทานัง อุทาเนสิ
( ในลำดับนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงเปล่งอุทานขึ้นว่า )
อัญญาสิ วะตะ โภ โกณทัญโญ อัญญาสิ วะตะ โภ โกณทัญโญติ
( โกณทัญญะผู้เจริญได้รู้แล้วหนอ โกณทัญญะได้รู้แล้วหนอ ผู้เจริญ )
 
อิติหิทัง อายัสมะโต โกณทัญญัสสะ "อัญญาโกณทัญโญ" เตววะ นามัง อะโหสีติ ฯ
( เพราะเหตุนั้น นามว่า "อัญญาโกณทัญญะ" นี้นั่นเทียว
ได้มีแล้วแก่พระโกณทัญญะผู้มีอายุ ด้วยประการฉะนี้ แล ฯ )
 

Wednesday, May 7, 2014

Mokha Burut: Sunakkhatta Litchavibut

Sunakkhatta Litchavibut merupakan salah seorang putera keturunan Raja Litchavi. Dalam hayat yang lepas, beliau pernah jadi samana yang menyeksa diri. Oleh sebab itulah dalam hayat sekarang beliau juga berminat dengan samana aliran menyeksa diri. Beliau percaya bahawa samana yang menyeksa diri ialah Arahatta. 

Saturday, May 3, 2014

Ariya Sacca 4, Parivatta 3 dan Nanadassana 12

Ariya Sacca 4, Parivatta (pusingan) 3 dan berkeadaan 12.

"Bercakap mengikut asas Ariya Sacca bahawa melihat Ariya Sacca No.1 nampak Dukkha (kesengsaraan), mengamalkan Ariya Sacca No.4 mendapat Sukkha (kebahagiaan)."

Phra Dhammapitaka (P.A Payutto) - "Dukkha untuk dilihat, Sukkha untuk dikecapi!"

Monday, April 28, 2014

Minda Asal

Minda asal sewaktu dilahirkan adalah bersih suci. Minda asal ini dipanggil "Citta Papassara" (Thai: Citt Prapassorn).

 Minda jadi "kotor" sedikit demi sedikit apabila dimasuki kotoran @ Kilesa melalui panca indera (5 deria). Mata, telinga, hidung, lidah dan tubuh adalah 5 deria yang membawa Kilesa ke dalam minda. Apabila berlaku "kontaks" antara 5 deria dengan okjek di luar, maka terhasil Vedana atau perasaan suka, benci atau tidak suka dan tidak benci. Daripada Vedana timbul pula Tanha atau kemahuan terhadap Vedana tersebut. Kemudian berlaku Upadana atau kemelekatan. Dari tahap ke tahap minda dikotori hinggalah terjadi Dukkha atau kesengsaraan. Proses ini dipanggil Paticca-Samuppada (12 tingkat). 

Sekarang kita berusaha membersihkan semula minda daripada kotoran yamg membawa kepada kesengsaraan supaya minda kembali jadi bersih dan suci!

Sunday, April 27, 2014

Kehidupan Yang Abadi





Devata ini rajin juga menghadap Buddha, bertanyakan soalan berkaitan kehidupan. Kadang-kadang mereka berbincang sesama devata tetapi tidak mendapat jawapan yang memuaskan lalu mereka akan datang menghadap Buddha, minta penjelasan.

Buddha berkata kepada devata bahawa individu yang memberi makanan dipanggil memberi kuasa. Individu memberi pakaian dipanggil memberi kecantikan. Individu memberi kenderaan dipanggil memberi kesenangan. Individu memberi pelita atau lampu dipanggil memberi penglihatan. Individu memberi tempat tinggal dipanggil memberi segala-galanya. Manakala individu yang mengajar dhamma dipanggil memberi kehidupan yang abadi.